Notowania warchlaków duńskich

Notowania warchlaków duńskich – Archiwum: 2018 – 2017 – 2016 – 2015 – 2014 – 2013 – 2012 – 2011 – 2010 – 2009

TydzieńCzas obowiązywaniaPRRS-negatywnyPRRS-pozytywnyKonwencjonalny
2019.0818.02-24.02350335325
Zestawienie2019
2019.0131.12-06.01290270260
2019.0207.01-13.01295275265
2019.0314.01-20.01305285275
2019.0421.01-27.01305285275
2019.0528.01-03.02315295285
2019.0604.02-10.02325305295
2019.0711.02-17.02345325315
2019.0818.02-24.02350335325

Notowania warchlaków duńskich.

Duńczycy są największym w Europie producentem warchlaków, z tego większość eksportują do innych państw na cele tuczowe. Trudno się zatem dziwić, że notowania warchlaków duńskich stanowią punkt odniesienia do wszystkich cenników warchlaków. Polska jest jednym z największych odbiorców duńskich warchlaków. Importujemy ponad 5 milionów tych zwierząt rocznie. To ogromna ilość biorąc pod uwagę pogłowie trzody chlewnej w Polsce. Sam import duńskich warchlaków jest na poziomie około połowy całego polskiego pogłowia świń.

Jakie rodzaje cen warchlaków rozróżniamy?

Kategorii notowań można wydzielić przynajmniej kilkanaście wydzielonych w zależności od różnego rodzaju statusów zdrowotnych, ekologiczności produkcji a także według standardów różnych firm zajmujących się w Danii obrotem trzodą chlewną. W praktyce na potrzeby importu korzysta się z trzech głównych kategorii opartych na różnych poziomach statusów zdrowotnych:

SPF Danmark Region 2 og 3 PRRS negativ 30 kg – warchlaki wolne od PRRS choć mogą być nosicielami innych chorób (m.in. myc, app). Zwierzęta o najwyższym statusie zdrowotnym są oznaczone Blue SPF bez dopisku żadnych chorób. Nie zawsze zwierzęta o najwyższym statusie zdrowotnym są dobrym wyborem. Często hodowcy nie mają zbyt dobrych warunków w chlewni i mogą już mieć w obiektach patogeny jakichś chorób. Tymczasem zupełnie “czyste” warchlaki wymagają bardzo dobrych warunków tuczu. Ich zupełnie “czysty” status może w pewnych warunkach być wadą, ponieważ mogą nie mieć wystarczającej odporności na niektóre choroby. Wprowadzenie takich zwierząt do budynków, w których są patogeny jakichś chorób (np. myc, app) może mieć w efekcie bardzo opłakane skutki.

SPF Danmark Region 2 og 3 PRRS positiv 30 kg – warchlaki z PRRS, tańsze ze względu na większe ryzyko upadków. Wirus PRRS powoduje zespół rozrodczo-oddechowy świń. PRRS to jedna z “najdroższych” chorób wirusowych świń. Powoduje przede wszystkim największe straty w cyklach zamkniętych, ponieważ znacznie obniża skuteczność krycia loch. Także u prosiąt występują znanie większe upadki. Jest to bardzo zdradliwa choroba, ponieważ czasem zwierzęta nie wykazują prawie żadnych objawów, ale w każdej chwili wirus może wywołać ostre wybuchy choroby.

SPF Danmark ukendt/konv 30 kg – warchlaki konwencjonalne o statusie nieznanym. Mogą być dobre, ale status zdrowotny nie jest potwierdzony przez SPF. Jest to zwiększone ryzyko, ponieważ nikt nie gwarantuje określonego statusu zdrowotnego. Nie oznacza to, że nieznane warchlaki są złe. W Danii jest wielu producentów warchlaków, którzy mają dobre zwierzęta, ale nie chcą ponosić kosztów badań i certyfikacji prowadzonych przez SPF. Jeżeli warchlaki są sprawdzone przez innych hodowców i jest możliwość uzyskania badań ich krwi można dzięki temu często zaoszczędzić. Bywa, że niemałe kwoty.

Jak kształtuje się cena dla odbiorcy?

Na cenę dla hodowcy składa się notowanie warchlaków, marża eksportera, koszty transportu oraz marża importera. Zwykle cena jest określona dla wagi załadunku dla standardu 30 kg. Różnica wagowa jest korygowana 0,80 EUR za każdy kilogram niedowagi lub nadwagi. Ceny poszczególnych importerów są zwykle bardzo do siebie zbliżone, a wynika to przede wszystkim z silnej konkurencji. Na rynku aktywnie działa kilkudziesięciu importerów i pośredników, choć liczących się jest nie więcej niż 10.

Przyjmowana do rozliczeń jest waga załadunku choć zdarzają się przypadki, że importer zgadza się na rozliczenie według wagi rozładunku u rolnika. To znaczna różnica, jeżeli weźmiemy pod uwagę, że warchlaki w transporcie mogą stracić nawet do 2 kilogramów, choć normą jest około 1,5 kilograma. Importer, który zgadza się na rozliczanie według wagi rozładunku, najczęściej “z górką” podwyższa cenę aby zrekompensować sobie ewentualne straty wagowe.